Home computer verzamelaar

Home computer verzamelaar… hoe is dat zo gekomen?

Eerst electronica

Als klein kind was ik gefascineerd door electronica. In feite kwam dat door mijn vader die af en toe wat zal te prutsen met lampjes, kabels en batterijen (volgens mij nog van die klassieke kerstverlichting gloeilampen). Ook schroomde mijn vader niet om een apparaat open te schroeven als het kapot was. Vaak kon je apparaten al repareren door het stof met een stofzuiger eruit te zuigen. Ik vond dat super interessant en dat kregen mijn ouders door en kochten voor mij een Philips electronica doos. Je ziet deze aan de rechterkant op deze pagina.

Het gevolg was natuurlijk snel dat ik bijna ieder elektrisch apparaat wilde open schroeven om te kijken wat er in zit. Al snel kreeg ik ook een soldeerbout en begin eenvoudige projectjes te doen. Het ging allemaal niet bijster snel, want tja er was nog geen internet -kun je nagaan wat er is veranderd in korte tijd- om dingen op te zoeken. Toch mag ik als vrij klein kind wat succesjes hebben geboekt in het repareren van huishoudelijke apparaten.

Terugdenkend aan mijn basisschooltijd bedenk ik dat er nog veel meer dingen zijn die mij ontzettend interesseerden als het gaat om electronica, techniek en de toekomst. Zo was ik ontzettende fan van Knight Rider met Michael Knight en K.I.T.T., maar ook van een film (die nu heel erg cheesy is als je deze bekijkt) genaamd C.H.O.M.P.S. dat gaat over een computer hond, gemaakt door een engineer als waakhond. Ik heb zelfs geprobeerd zo goed als het als kind gaat ook een computerhond proberen te bouwen. Ik ging vaker met mijn -later- stiefvader naar de Regenboog in Maastricht om onderdelen te halen zoals led displays, lampjes, kabels enz.

Ook robots interesseerden mij heel erg. Ik keek steevast naar elke aflevering van Wondere Wereld met Chriet Titulaer. Ook dat moet je nog eens terugkijken; dan kun je lachen als je ziet wat voor uitvinden er vroeger zijn gedaan. Hoewel aan de andere kant het erg bijzonder is dat Chriet bepaalde voorspellingen heeft gedaan waar je kippenvel van krijgt. Die zijn zo accuraat, het is gewoonweg zeldzaam (zie rechter kolom hiernaast).

Chriet Titulaer over glasvezel in 1985

Helaas kan ik de hele presentatie niet meer vinden. Daar stonden de 3 voorspellingen in die allemaal zijn uitgekomen.

De eerste kennismakingen met computers

Mijn vader nam mij eens mee naar een bijeenkomst van enthousiastelingen op het gebied van computers. Dit werd als ik me nog goed herinner gehouden in het zaaltje achter cafe de Notenbalk in Ulestraten. Ik kon me herinneren dat het mij enorm aansprak al die grote bakken van computers. Ik weet dat er uitgebreid werd gesproken over videotex oftewel voor Nederland viditel. Viditel werd rond 1980 uitgebracht. Dus ik was erg jong toen ik dit zag. Het was een systeem dat leek op teletekst, maar dan via een modem verbonden met het vaste telefoonlijn netwerk. Je had daar speciale terminals voor. Je kon pagina’s oproepen door *paginanummer# in te typen. In principe een van de voorlopers van het internet. Later begreep ik ook dat de Philips P2000T computer daar ook een grote rol in heeft gespeeld.

Op de foto zie je mij als kind met de bril links. Mijn vader (Michael, of kort Mich Houben) stond achter mij. De jongen aan de computer was de zoon (Danny) van de initiefnemer (Louis Last) die je op de computer ernaast bezig ziet.

Een ander moment dat ik in contact kwam met een computer, was met de Philips Videopac G7000 van mijn oom, tante en nichtjes.

Mijn eerste hands-on ervaring met een computer: Commodore 64

Ik kwam in de 4e klas (toen noemde ze dat nog 4e klas, tegenwoordig is dat groep 6). Daar leerde ik een docent kennen die ook een home computer kenner was. Hij had een Commodore 64 in de klas staan. Hij merkte al snel aan mij dat ik die computer geweldig vond en liet me er vaker mee spelen. Ik zorgde altijd dat ik snel klaar was met m’n opdrachten en mocht dan bijvoorbeeld voor hem code in typen die in een boekje stond.  De commodore was zo’n echte bruine “breadbin” model.

Je moest de toetsen hard aanslaan om daadwerkelijk de letters te zien te krijgen. Ik vond dit best wel een vervelend toetsenbord als ik dat vergeleek met het elektrische typemachine van mijn moeder destijds. Dat was een geavanceerde Brother typemachine. Het commodore toetsenbord was daarentegen slecht. Al snel merkte je dat er een paar grote verschillen waren met een typemachine als je kijkt naar het toetsenbord. Je had het @ (apestaart of at)teken, wat vrij weinig betekende en natuurlijk de aterix oftwel *. Die wer natuurlijk als vermenigvuldigingsteken gebruikt, omdat een x een hele andere betekenis heeft voor BASIC computer taal.

Mijn eigen home computer

Natuurlijk ging ik mijn ouders gek maken dat ik ook een Commodore 64 wilde. Dat heb ik ongeveer een jaar lang gedaan tot het kerstmis was en ja hoor: ik kreeg een computer. Eerst probeerden ze (mijn ouders) me te pesten door mijn eigen racebaan van autootjes in te pakken, want de doos was even groot. Ik teleurgesteld.. toen kwam een doosje waar een datarecorder in zat en toen de grote doos en daar zat een… Commodore 128 in. Het was een enorm indrukwekkende doos. Ik wist ook niet of ik blij moest zijn of niet, want ik was bang dat ik niet dezelfde dingen kon doen als op de Commodore 64 op school. Mijn vader (die de computer had gekocht en op bezoek was, mijn ouders waren gescheiden) hielp met het ding op te zetten.

Toen we de computer aan zette kregen we het welbekende groene scherm te zien van de Commodore 128; toch teleurgesteld had ik zoiets, ja.. nu kan ik geen Commodore 64 dingen doen; Hij zette toen de computer uit en hield de Commodore-toets in en zette de computer aan: Voila Commodore 64! Ik was helemaal blij; dan kun je je niet voorstellen. Blijkbaar hoorde ik dus achteraf dat de verkoper in de winkel zei dat dit een vele betere computer zou zijn, want hier zat de C128, de c64 en een CP/M gebaseerde computer in. Dus mijn vader was overtuigd. Hij had er ook enkele spellen bij: GORF, Tooth Invaders en Radar Rat Race bij.

De eerste tijd heb ik vooral met die cartridges gewerkt, maar ook met mijn datarecorder. Ik had al snel spellen en demo’s gekopieerd van mensen die ik stalkte met lege bandjes en al snel was het andersom. Ik werd gestalkt door mensen met lege bandjes. Sommigen zelfs met 90 minuten bandjes aan van TDK, nou dan was je effe bezig met vullen.

Mijn stiefvader had een broer, daar kwam ik eens op bezoek en die had een ruimte vol met computers staan. Echt heel bizar was dat als ik eraan terugdenk. Want dat moet kapitalen hebben gekost, van IBM’s, Apple tot Commodores. Hij had ook alles dubbel met modems wat ik allemaal niet kon bevatten toen. Zoals mijn retro computer verzameling er nu uitziet, zag zijn kamer er toen uit. Die meneer had ervoor gezorgd dat ik voor de helft van de prijs (via mijn ouders) een 1571 drive kon krijgen. Want hij vond een tapedrive belachelijk. Maar ja de helft van de prijs was nog steeds 350 gulden. Best prijzig toch he. Tja en toen begon echt het kopieren en commodore demo’s. Geweldig was het.

Ik ging met name vaker naar de zoon van onze boekhouder en naar mijn neef om van alles uit te wisselen met elkaar. Dat waren mooie tijden. Dus nu weet je waar in de basis mijn verzameling op Commodore is gebaseerd 🙂

Mijn ouders hebben vroeger niet het geld gehad om de opvolger: de Amiga 500 aan te schaffen dus helaas heb ik die boot gemist. Ik heb nu wel zo’n 5 Amiga 500’s, maar als je het toen niet hebt gedaan voel je er tegenwoordig iets minder voor.

Ander tijdperk: de PC oftewel Personal Computer

De eerste PC computer die ik tegenkwam was de Tulip Compact 2. Mijn 2e en nog steeds huidige stiefvader had deze toen we naar hem toe verhuisden. Man, wat was dit hardcore computing ten opzichte van de Commodore, die ik al 5 jaar had. Als je bedenkt dat ik vanaf mijn 10e een kleurencomputer had met SID geluid en op m’n 15e de Tulip onder handen kreeg met MSDOS 3.3, dan vraag je je ter plekke af: wat is dit? Nu moet ik dat wel relativeren: in dat jaar 1990 bestonden er ook 286 computers met SVGA, peperduur, maar ze bestonden. Windows 3.0 werd ook uitgebracht in dat jaar. Daar heb ik ook weinig aandacht aan besteed.

Wat was dan interessant aan de Tulip Compact 2? Nou je kon om te beginnen die hercules kaart laten denken dat ie een CGA of EGA kaart was; dat werd softwarematig met een programmaatje gesimuleerd. Zo kon ik dan Prince of Persia draaien op de computer. Ik ontdekte gaandeweg steeds meer programma’s die op die manier konden werken.

Zoals je misschien weet speel ik ook toetsen (synthesizers). Ik had in die tijd een Roland E-15 keyboard (gekocht bij Lyana in Stein). En ik zou het mooi vinden als ik wat ik speelde op kon nemen op de Tulip computer. Zoals je misschien weet heeft het QWERTY toetsenbord van een XT computer een 5 polige poort. Laat die 5 polige plug, de MIDI poort nou ook in de Roland E15 keyboard zitten. Dus wat dacht ik: sluit dat op elkaar aan en dan krijg je waarschijnlijk rare tekens binnen op de computer en dan schrijf je een programma om dat op te nemen of af te spelen.

Logisch toch? Fout…

Wat er gebeurde is dat op het moment dat ik het aanslot er een doffe plof klonk. Het beeld begon sneeuw te vertonen en rook onstond in mijn kamer. Zoveel rook dat ik niks meer zag. Ik moest het raam open doen en ik ging door de grond. Het was immers niet mijn pc. Na mijn diepste excuses te hebben gedaan aan mijn stiefvader hebben we de computer laten repareren bij de Regenboog. Het bedrag was zo hoog, volgens mij was een nieuwe computer met SVGA net zo duur. Enfin, computer werkt weer (na 1700 gulden ongeveer kwijt te zijn). Oh ja: de reden van de plof wat het voltage verschil. MIDI heeft relatief hoge spanning op de lijn staan en een XT toetsenbord niets; die is passief. Dus de processor van de Tulip die stond gewoon bol van de overbelasting. 😉

Les geleerd, nu hoe moet het dan wel met MIDI? Nogmaals er is geen internet. Je gaat naar die andere muziekzaak in Heerlen: Arons. Daar gevraagd naar de mogelijkheden en zij adviseerden mij de opvolger van de MPU 401 en dat was de Roland MPU-IPC-T. Nou, achteraf is het niet meer dan hetzelfde kastje, maar dan mooier en met een timing-poort wat je toch niet gebruikt. Anyway, het was dus een ISA 8 bit kaart met een breakout box met midi poorten erop. Ook wel duur volgens mij 300 gulden ofzo?

Thuis aangekomen; ik durfde het eigenlijk niet aan, maar ja. Toch de ISA kaart ingebouwd, breakout box erop aangesloten. Midi kabel op de Roland E-15 en de andere kan in de MPU. En dan aanzetten met dichtgeknepen ogen…pfioeee hij start op. En dan? Niks, want je moet software hebben. Uiteindelijk heb ik via via (geen idee meer hoe) een DOS versie gevonden van Voyetra. Dat was hardcore recording, maar het werkte stabiel en perfect. Jaren plezier van gehad…En… games speelde spontaan de songs af via midi op mijn Roland E-15 dat was geweldig.

De grote sprong: van 286 naar 486

Ik maak even een sprong in de tijd. Want ik heb alweer lang gedaan met deze Tulip computer. Er kwam tussendoor nog een IBM 5150 XT langs, maar m’n stiefvader had deze al snel aan de straat gezet, want deze was nog veel trager dan de Tulip. Klopt ook wel qua specificaties. Achteraf natuurlijk stom dat deze zomaar is weggegooid.

Ik besloot in 1993 (na eerst nog middelbare school af te maken en inservice psychiatrie te studeren) te gaan beginnen op de HTS, om Hogere Informatica te gaan studeren. Nou dat is een hoofdstuk apart, wat ik daar allemaal heb geleerd, niet alleen van de docenten, maar ook van mede klasgenoten van modems, BBS’en, taperecorders, cd-r recorders (die 5000 gulden kostte toen), flopticals, zipdrives..aaaah. Nee, ik moest een nieuwe PC: het werd de ESCOM 486 DX2 66, ATI mach 32 video met double speed cdrom speler. Spel dat ik erbij kocht was the 7th Guest. Ik weet nog goed dat een klasgenoot (Jeroen) van mij de Roland MPU supersnel inbouwde in mijn gloednieuwe ESCOM van 4300 gulden. Ik was als de dood dat die computer kapot ging (trauma nog he haha). Maar het werkte perfect: soundblaster 16 naast de Roland MPU. Op dezelfde HTS ben ik ook nog Hugo tegengekomen; hij was net zoals Jeroen in die tijd bezig met de demoscene. Hugo had flink wat titels op z’n naam staan die gewonnen hadden op demoparty’s (4K en 64K intro’s).

In de HTS tijd zijn we nog vaak naar de HCC beurs in Utrecht gegaan. Dat was toen de plek om hardware te halen om je PC te upgraden. Het was een stuk goedkoper dan de hardware die je bij lokale computerwinkels kon krijgen. Het enige risico was wel dat als het niet werkte, je met de trein of auto helemaal naar Amsterdam moest gaan om het ding te ruilen. Gelukkig heb ik dat nooit hoeven te doen.

Pentiums en hoger

Vanuit die klas hebben we ook vaker computerweekenden georganiseerd. We kwamen met een aantal HTS’ers en vrienden bij elkaar om de computers (in begin met BNC coax netwerk) op elkaar aan te sluiten en dan te gamen. Toen hadden we nog nauwelijks internet, dus het was vooral ook een goed moment om software te kopieren. En niet te vergeten: eerst naar de winkel om een winkelwagen vol chips en cola te halen. 🙂 Later kocht iedereen betere apparatuur en zo konden we betere games spelen. Goede tijden waren dat; later is dat verwaterd en iedereen ging zijn eigen weg.

Je ziet: een hele historie dat maakt waar ik de grootste hobby aan heb. Ik heb een tijd in de IT gewerkt, maar daar heb ik mijn hobby van gemaakt. En van mijn hobby’s: muziekmaken, fotografie, videografie en websites heb ik mijn werk gemaakt. Dat zou iedereen moeten doen. Overigens werk ik multimediaal met Apple. Ik kan dus zeggen dat ik de kern merken heb mogen proberen (jaja er zijn zeker nog vele andere mooie retrocomputers, die heb ik ook)